home

links en literatuur

schrijverij en uitgeverij De Zeepkist

weblog

weblog tot mei 2006


contact:
info at nielsdebeer.nl

Technorati Profile

Add to Technorati Favorites

weblog van niels de beer


zelfverklaard kluizenaar, schrijver, zelfvoorziener



10 juni 2009
Chip

Net terug van een paar dagen fietsen met Mirjam en bij thuiskomst het blad Chip (06/2009) in de bus. Snel gekeken naar bladzijde 22 alwaar een interview met mij staat. Ik was hier uiteraard van op de hoogte maar het is toch grappig om het dan echt zwart op wit te zien.

Ik krijg vaker verzoeken om interviews of om op de radio of tv te verschijnen. Hieraan doe ik vrijwel nooit mee, heb geen behoefte aan teveel aandacht. Tegelijkertijd merk ik wel dat er behoefte is aan informatie over de manier waarop ik leef. Zuinig, sober en duurzaam. Dit lijkt tegenwoordig (weer) erg in de mode, grotendeels ingegeven door milieu- en kredietcrisis ongetwijfeld. Maar toch.
Het vreemde is wel dat veel mensen mij vragen stellen en zelfs bewonderen maar dat zij tegelijkertijd vinden dat ik wel erg ver ga en toch wel erg extreem ben. Zover zouden ze zelf nooit kunnen (willen) gaan. Voor veel journalisten ben ik uiteindelijk meestal toch niet geschikt voor dat tv- of radioprogramma. Ook goed, voor mij hoeft het niet.

Het grappige aan het interview met Chip is dat het geen blad over duurzaamheid, milieu of consuminderen is maar een computertijdschrift. En dat ze mij uitgekozen hebben omdat ik blijkbaar pas in het rijtje "online dagboeken waar misschien maar een handvol mensen lyrisch over is, websites van excentriekelingen en schrijfsels van op het eerste oog onbelangrijke figuren". Hier kan ik me best in vinden en op deze manier bereik ik tegelijkertijd een heel ander publiek dan gewoonlijk.
Helaas staat het interview niet online en moet je om het te kunnen lezen het blad kopen of, op z'n Niels', in de bieb lezen.

naar boven

16 mei 2009
Plastic

Na het lezen van het boek 'Plastic soep' over het grote drijvende eiland van plastic dat in de oceaan drijft (The Great Pacific Garbage Patch) heb ik besloten mijn eigen plastic- en ander afvalgebruik eens serieus onder de loep te nemen. Ik had het idee dat het wel meeviel, dat ik niet heel veel afval had, maar dat viel vies tegen.
Ik dacht dat het boodschappen doen in biowinkels er automatisch voor zorgde dat mijn bijdrage aan afvalbergen minder was en dat is waarschijnlijk ook wel zo vergeleken met het boodschappen doen in 'normale' winkels. Maar echt milieuvriendelijk is het ook hier niet. Ik kan me nog herinneren dat een (flink) aantal jaren geleden er in de natuurvoedings- en reformwinkels geen of weinig plastic verpakkingen te vinden waren. Granen, noten en dergelijke kon je scheppen uit grote bakken in papieren zakken die je meermalen gebruikte. Tegenwoordig mag dit geloof ik niet meer in verband met hygiëne ofzo. Nu zit ook hier vrijwel alles in plastic zakken. Het ziet er allemaal misschien wel schoner uit maar is het dat ook? Hoe zit het dan met al dat afval dat eindigt in oceanen, in de lucht nadat het verbrand is in grote ovens, in de magen van dieren tot op de polen? Is dat dan zo hygiënisch? Of is het alleen maar onzichtbaar?

Mijn plan was om te kijken of het mogelijk is om helemaal geen voedsel in plastic verpakkingen te kopen. Dit werd al snel een probleem.
Om brood te kopen in een papieren zak moest ik een zakje bij de groenteafdeling halen omdat alle broodzakken, ook de papieren, een plastic laagje hebben, tegen het oud en hard worden.
Vrijwel alle noten, gedroogd fruit (rozijnen, dadels, abrikozen, vijgen), granen, peulvruchten en andere basisproducten zitten in plastic zakjes en dan ook nog in kleine hoeveelheden. Deze vallen dus allemaal af als je geen plastic wilt. Net als vleesvervangers, tofu en tempèh, thee, koekjes, yofu, soja- of rijstemelk, en vrijwel alles wat ik nog meer placht te kopen.
De groenten en het fruit zijn over het algemeen niet in plastic verpakt. (Tenzij je in een 'normale' supermarkt biologische groenten wil kopen, die zijn hier altijd in plastic om te zorgen dat ze niet in de war raken met de niet-bio dus goedkopere spullen.) Al zit bv bleekselderij wel altijd in een plastic jasje. Waarom dit is weet ik niet.

Als je dan ook nog rekening wilt houden met voedselkilometers en andere zaken wordt het wel heel ingewikkeld om alles goed te doen. Ik kan me voorstellen dat mensen er geen zin (meer) in hebben en dus nergens meer rekening mee houden. Zelf kies ik ervoor te doen wat ik kan en wat voor mij leefbaar is. Ik geloof dat het altijd beter is iets te doen dan niets te doen.

Er zou eigenlijk een nieuw soort winkel moeten komen: een ecologische winkel waar alles dat er verkocht wordt aan allerlei ecologische principes voldoet. Dus waar niet alleen gekeken wordt naar de manier van kweken van het voedsel maar ook naar het vervoer, naar de verpakking, naar de omstandigheden waaronder het geproduceerd wordt enzo.

P.S. Ik heb onderzoek gedaan in slechts een paar winkels dus ik weet niet of bovenstaande algemeen geldend is maar ik ben bang van wel.

naar boven

2 mei 2009
April

Ik wilde een stukje schrijven over hoe geweldig de maand april mij was bevallen, dat ik deze maand alvast wilde uitroepen tot de beste maand van 2009, vanwege de natuur, het enthousiasme waarmee bomen, struiken en andere planten blaadjes en bloesem krijgen. In uitbarstingen die bijna niet bij te houden zijn, is ineens alles groen. Versgezaaide spinazie, sla, kruiden en ander spul schiet de grond uit.
Vogels zingen zo hard en zo massaal dat iedereen daar wel blij van zou moeten worden. Ik word dat in ieder geval wel

Tot ik op de radio hoor en in de krant lees dat de natuur het ook niet meer snapt, in de war is. Dankzij de koude winter en het warme voorjaar gebeurt alles te vroeg en gaat het te snel. En dat is een slecht teken want opwarming van de aarde, klimaatverandering en ander onheil waar ook ik niet blij mee ben.

Hoe doe ik dat nou met mijn gevoelens, mag en kan ik nou niet meer genieten van al het nieuwe frisse leven buiten? Moet ik mij zorgen maken en me druk maken hierover in plaats van blij te zijn en te genieten?
Niet alleen de natuur raakt zo in de war.

naar boven

21 april 2009
Frisse lucht

Wat voelt het fijn en goed om weer eens de verse lucht over mijn blote huid te laten stromen. Na maanden van het dragen van veel laagjes kleren en het slapen onder dikke dekens, waarna de huid een beetje muf en bedompt aan begon te voelen, eindelijk weer verfrissing. Hoewel de nachten nog koud zijn is de zon overdag weer heerlijk warm.
Nu pas merk ik weer hoe mijn lichaam snakt naar zonnewarmte, koud water, verse groene blaadjes en frisse lucht. De laatste dagen geniet ik volop en probeer ik goed te maken wat ik allemaal gemist heb.

In de tuin groeit een jong boompje, ik denk een paar jaar oud en ongeveer een meter hoog. Ik heb geen idee wat het is maar zijn blaadjes zijn zo zacht als fluweel. Als je ermee over je gezicht aait voelt het gewoon troostend, liefdevol. Niet dat ik denk dat deze boom deze gevoelens kent maar hij wekt ze bij mij op. Geen oordelen en meningen, dat is volgens mij één van de aantrekkingskrachten van de natuur. Dat is wat mensen zoeken als ze gaan wandelen, fietsen, tuinieren of gewoon in het gras liggen. De natuur is echt, niks is nep. Wolken, bomen, rotsen en dieren, ze zijn zoals ze zijn en ze doen wat ze doen. En zo is het goed.

naar boven

17 februari 2009
Kruik en slaapmuts


In het rijtje geweldige uitvindingen (fiets en bibliotheek) wil ik graag de kruik en de slaapmuts toevoegen. Deze twee atributen hebben mij deze winter warm gehouden in de soms wel erg koude nachten hier. En ze doen dat nog steeds.
De kruik, niet die stenen fles van vroeger maar de rubbere warmwaterzak, is elke avond weer een kadootje in het verder koude bed. De eerste helft van de nacht omwikkeld met een handdoek omdat die anders té warm is, de twee helft zonder omdat de kruik dan kouder maar ik inmiddels warmer ben, houdt hij mij warm.
Gecombineerd met een slaapmuts, gemaakt van een versleten hoeslaken, heb ik alle vriesnachten tot dusver doorstaan. En er waren echt nachten bij dat het hier vroor, in huis!

De kruik vul ik met water dat net van de kook af is. Omdat ik niet teveel water wil verspillen gebruik ik elke nacht hetzelfde water. Hier heb ik speciaal een oude fluitketel voor gekocht, tweedehands voor vrijwel niets, omdat het water erg naar rubber gaat smaken en dat wil ik liever niet in mijn thee.
Hoewel in de gebruiksaanwijzing wordt gewaarschuwd tegen het gebruik van te heet water ben ik er van overtuigd dat het geen kwaad kan. Wat wel kwaad kan is de kruik na gebruik te legen en leeg op te bergen. Als het rubber uitdroogd gaat het scheuren en dus lekken. Altijd opbergen met water er nog in dus.

En hoewel ik de nachten goed doorgekomen ben en het absoluut wel wat had zo'n echte winter met sneeuw en ijs, mag het wat mij betreft wel weer afgelopen zijn nu. De winterslaap is zo goed als over en ik heb lentekriebels. Zaaien wil ik, in de tuin werken en in de zon liggen. Sla, komkommers en tomaten eten in plaats van kool, prei en wortels!

naar boven

15 december 2008
The Story of Stuff

Iedereen die wil weten waarom het eigenlijk belangrijk is om te consuminderen raad ik aan te kijken naar het filmpje The Story of Stuff met Annie Leonard.

Op een grappig manier vertelt Annie wat de nadelen zijn van het produceren, (ver)kopen en dumpen van spullen. Wat de consequenties zijn voor natuur en milieu, mensen en gezondheid en nog veel meer. Wie weet bv hoeveel gif er vrij komt bij het produceren en dumpen van spullen, dat van alle gekochte spullen liefst 99% na een half jaar als afval eindigt en dat het geluksgevoel gedaald is sinds de promotie van het consumentisme in Amerika en dat consumeren officieel uitgeroepen is tot het hoogste doel in het leven.
Informatief en onthutsend zelfs voor mensen die al veel, denken te, weten.
Het filmpje is Amerikaans maar gaat niet alleen over de situatie daar. Alle problemen die samenhangen met (het produceren, (ver)kopen en dumpen van) stuff zijn internationaal.

Leve de eigen verantwoordelijkheid!

naar boven

5 december 2008
Econsuminderen

Geheel toevallig en per ongeluk vond ik een nieuw begrip uit: econsuminderen, waarvan de betekenis me dankzij het zien van dit woord meteen duidelijk was. Een samentrekking van ecologie en consuminderen. Oftewel het consuminderen om redenen die te maken hebben met milieu, dierenwelzijn, de gezondheid van de aarde (en dus van alle levende wezens die hier leven) en, last but not least, met de mogelijkheden voor een fatsoenlijk bestaan voor alle mensen.

Hierbij gaat het dus niet om zuinig leven uit vrekkigheid of vanwege een krediet- of ander soort crisis. Maar om een duurzame manier van leven waarbij geen geld (energie, grondstoffen, etc.) verspild wordt aan overbodige, slechte en onzinnige onzin maar waar wel geld is voor eerlijke handel (fair trade), biologisch voeding, schone energie, het ondersteunen van anderen die het moeilijk hebben, kleding en gebruiksvoorwerpen van biologisch geteelde grondstoffen, een goede fiets en/of andere duurzame manieren van vervoer, het steunen van mensen en projecten die echt iets zinnigs bijdragen aan de wereld enzovoort, enzovoort. Dus geen goedkope kleding of spullen waarvan het vermoeden (of de zekerheid) bestaat dat het gemaakt is dankzij kinder- of slavenarbeid (jazeker, dit komt nog voor!) maar wel b.v. tweedehandse of zelfgemaakte spullen.

Natuurlijk eerst even gegoogled of het begrip al gebruik wordt en zo ja in wat voor betekenis, of dat ik echt iets nieuws heb bedacht. Uw zoekbewerking - econsuminderen - heeft geen overeenkomstige documenten opgeleverd.
Mooi, hierbij claim ik als eerste het gebruik van dit begrip. Er rust uiteraard geen copyright op, integendeel, ik hoop dat het volgend jaar genomineerd zal worden voor het woord van het jaar in de Van Dale maar vooral hoop ik dat veel mensen deze manier van leven als iets vanzelfsprekends zullen gaan zien. En dat ik, en mensen zoals ik, niet meer gezien worden als wereldvreemde wezens die iets doen wat anderen ook wel zouden willen of vinden dat ze het ook zouden moeten doen, maar ja, dat lukt niet, daar hebben ze geen tijd voor, het heeft toch geen zin om het in je eentje te doen of daar zouden anderen, de regering, grote bedrijven, Amerika, Brussel eerst eens iets aan moeten doen.

Leve de eigen verantwoordelijkheid!

naar boven

27 oktober 2008
Doorschieten

De zaadjes die ik gezaaid heb eind augustus (zie Zaaien op 30 augustus 2008) doen inderdaad niet aan doorschieten. De veldsla is in twee maanden welgeteld 5 mm boven de grond gekomen. De spinazie en snijbiet doen het iets beter en zijn wel 5 cm gegroeid. En die paar cm blad is nu ook al herfstig aan het verkleuren. Zou ik een hele nieuwe soort ontdekt hebben: spinazie (laat miniblad) in bijzondere herfsttinten.
Misschien dat ik daar patent op aan kan vragen.

naar boven

12 oktober 2008
Crisis

Opwarming van de aarde, smeltende ijskappen, oliecrisis, voedselcrisis, kredietcrisis, what's next? Drinkwatercrisis, oorlog, honger en armoede?

Een gevoel van machteloosheid overvalt mij regelmatig als ik de krant lees en naar de radio luister. Doe dat dan niet, zou je zeggen. Maar zo simpel is dat niet, en bovendien gaat het daardoor niet weg.
De laatste crisis draait om geld, vaak om niet bestaand geld dat door mensen met grote bekken en andere overredingstechnieken verkocht is aan andere mensen. Handel in lucht, bluf en onzin, ook wel aandelen en investeringen genoemd.Toen puntje bij paaltje kwam liepen de grote bekken weg met, echt, geld en bleven de anderen over met echte schulden.
Nu ben ik helemaal geen econoom, ik probeer maar een beetje alles te begrijpen door de krant te lezen. Eén ding dat mij wel duidelijk is geworden is dat de economie geen wetenschap is, niet logisch is maar uiteindelijk alleen maar draait op en om emotie. Vertrouwen is de meest genoemde. Als iedereen dat nou maar heeft dan komt het allemaal wel goed. Vooral geld uit blijven geven en niet gaan sparen want dat is slecht voor het vertrouwen.

Ik denk daar, in mijn ongetwijfeld extreme naïviteit, toch iets anders over. Ik vind dat iedereen moet investeren. Niet in aandelen of opties maar in een moestuin, in zijn/haar eigen gezondheid, in zelfredzaamheid en onafhankelijkheid. Want of het voedsel (ik geef maar een voorbeeld) nou duurder wordt door stijgende transportkosten, door de verdringing van landbouwgrond voor de verbouw van biobrandstoffen, of door inflatie, de groenten uit eigen tuin kosten nooit meer dan wat zaad en een aantal uren werk in de gezonde buitenlucht. Dit laatste is tegelijkertijd een investering in je gezondheid. En hoe gezonder je bent hoe langer je zelfstandig en onafhankelijk kan blijven.
Door te investeren in zonnepanelen, windmolentjes en andere bronnen van direkt te produceren energie kan je verschoond blijven van hoge energierekeningen. Dat kan ook door electriciteit te vervangen door spierkracht door bv zelf af te wassen en ander karweitjes te doen zonder machines. Ik heb hier al eerder over geschreven (zie energie op 27 september 2007) dus voor de trouwe lezers is dit geen verrassing.

Sowieso geloof ik in zuinig doen, in geen onzinnige producten kopen, in herstellen in plaats van vervangen. Niet alleen in tijden van crisis maar juist ook in tijden van voorspoed. Ik geloof absoluut dat dat een betere weg naar geluk of levensvervulling is dan het zinloze gejaag op meer geld, meer spullen, en grotere kicks.
En mocht er dan een echte crisis komen dan heb je daar minder last van.

naar boven

30 augustus 2008
Zaaien

Zaaien kan niet alleen in het voorjaar, ook nu nog is er van alles mogelijk. Zo heb ik gisteren ik veldsla, spinazie (vroeg reuzenblad) en snijbiet gezaaid. Zodat ik over een paar maanden weer lekkere verse blaadjes kan eten. Deze groenten liggen niet vaak in de winkel en als ze er al liggen zijn ze snel verlept en dan zien ze er zo onappetijtelijk uit dat ik maar vanaf zie. Een ander voordeel van in deze tijd van het jaar zaaien is dat de kans op doorschieten veel kleiner is.
Groene bladgroenten zijn niet alleen heel gezond maar ze smaken ook allemaal anders. Kropsla bijvoorbeeld smaakt heel anders dan veldsla of spinazie. Toch liggen er in de winkels meestal maar een of twee soorten groene blaadjes. In biowinkels is het over het algemeen wel iets maar niet veel beter. En er zijn zoveel soorten sla en andere groenten. Eigenlijk zou iedereen een eigen tuin moeten hebben om verschillende dingen uit te proberen. En om te proeven hoe echte verse groenten recht uit de grond smaken. Want dat is een verschil.

naar boven

24 maart 2008
Sneeuw

Vanmorgen werd ik wakker en het was volkomen stil. Nu is het hier over het algemeen heel rustig, vooral 's morgens, maar nu klonken die geluiden die er waren, voornamelijk blije vogeltjes, gedempter dan anders. Het duurde even voordat ik het door had. Sneeuw!

Snel eruit en naar buiten, je weet nooit hoelang het blijft liggen.

Buiten was het betoverend, mistig met af en toe de zon erdoor en alles wit. Alles was bedekt met een dikke laag. Takken, bruggetjes, bankjes, struiken. Maar tussen al dat wit waren toch nog de frisse groene nieuwe blaadjes te zien. En op de grond staken de verse brandnetels, krokussen en ander lentegroen vrolijk hun kopjes boven het wit. De lente laat zich door niets of niemand meer tegenhouden.

Ben naar de oude boomgaard gelopen en toen begon het weer te sneeuwen. Er was nog geen mens geweest dus mijn voetstappen waren vandaag hier de eerste. Voordat alle hondenuitlaters en andere dagjesfiguren kwamen kijken. Die zullen niet veel meer gezien hebben want toen ik om negen uur weer thuis was, werd de zon al behoorlijk warm en dooide het als een tierelier.

naar boven

12 maart 2008
Storm

Niet alleen de regen lijkt van karakter te veranderen, ik heb ook het idee dat het meer en harder stormt. De laatste dagen is het weer goed raak. Talloze losliggende dingetjes, zoals emmers, potjes om plantjes in op te kweken en materiaal dat normaliter gewoon een beetje ligt te liggen in de tuin, wachtend op een toepassing, vliegt nu rond als ik het niet op tijd binnen haal of vastsjor.

Alles in dit huisje kraakt en kreunt en het lijkt het elk moment te kunnen gaan begeven. (Net als de huisjes van de drie biggetjes die omver geblazen werden door de grote boze wolf. Alleen het laatste huisje van baksteen bleef overeind. Als ik het mij tenminste goed herinner.)
In het bos klinkt het alsof je aan zee bent, alsof er woeste golven beuken op de duinen. Maar ik ben hier niet aan zee, het zijn de bomen die lawaai maken met hun zwiepende takken, hun geschuur tegen elkaar en hun gekraak van afscheurende takken. Hele bomen zijn de afgelopen nachten bezweken en de paden liggen vol takken en stammen. Het is eng maar ik houd mijzelf maar voor dat de kans dat er net zo'n boom op mijn hoofd valt waarschijnlijk heel klein is. Dat is natuurlijk ook zo maar dat wil niet zeggen dat het niet kan gebeuren. Of dat er een boom op mijn huisje valt, en dan dus dwars erdoorheen, op mijn bed, terwijl ik er in lig.

Ik slaap er een beetje onrustig door. Angstig maar toch zeker ook wel gefascineerd. Zou dit ook een gevolg zijn van de klimaatverandering, ik vermoed van wel maar zeker weten doe je het niet. Toch denk ik dat het handig is om niet alleen te proberen dit te stoppen, voorzover ik daar iets aan kan doen, maar ook om me voor te bereiden op andere omstandigheden. Moet het daar eens over hebben met Haas, die is daar altijd mee bezig. Te bedenken wat je echt nodig hebt, hoeveel daarvan je mee kan sjouwen als je moet vluchten, en hoe je moet overleven in allerlei vervelende omstandigheden. Ik geloof dat hij daar wel over wil schrijven maar het komt er nog niet echt van. Zal 'm eens achter zijn broek zitten, als ie weer eens langskomt. Heb geen idee waar hij nu uithangt. Weer op reis waarschijnlijk.

naar boven

20 februari 2008
Bibliotheek

In het rijtje geweldige uitvindingen waar de fiets zo hoog in staat moet zeker ook de bibliotheek vermeld worden. Een instelling die zo vanzelfsprekend lijkt maar dat helemaal niet is. Dat het in deze commerciele tijden nog steeds mogelijk is om voor een luttel bedrag allerlei boeken niet alleen te kunnen lezen maar ook mee naar huis te mogen nemen is eigenlijk iets wonderbaarlijks. En als je helemaal geen geld hebt of wilt uitgeven kan je in een bibliotheek alle kranten en tijdschriften lezen die je interessant vindt.

Okee, ze hebben in de bieb niet alle boeken die ik zou willen lezen en dat is jammer, maar toch is het een goed idee. Dat ze niet alle boeken hebben die mij interesseren kom misschien omdat sommige van mijn interesses niet heel erg algemeen zijn. Ik snap dat als een instelling moet kiezen, en dat moeten ze natuurlijk omdat er gewoon te veel boeken verschijnen, dat ze dan kiezen voor wat veel mensen zouden willen lezen.
Toch lijkt het mij geweldig als er een plek zou zijn waar alle boeken die verschijnen ook daadwerkelijk zouden liggen. Daar zou dan wel heel veel ruimte voor nodig zijn. Waarschijnlijker is het dat dit ooit digitaal verschijnt. Maar dat is toch anders. Boeken zijn niet alleen fijn om te lezen maar ook om vast te houden, aan te ruiken en om mee naar bed te nemen.

naar boven

19 februari 2008
Wakker worden!

Tijd om wakker te worden! De afgelopen dagen leek het toch echt weer te gaan lukken, lente. Hoewel het 's nachts nog af en toe zo'n 12 graden vroor was het overdag al meer dan aangenaam. In het zonnetje werd het lekker warm.
Ben begonnen met zaaien. Een heel veld spinazie, ik houd van spinazie. Vroeg reuzenblad. Al vind ik de wilde variant het lekkerst, maar die is meer voor in de winter.

Gisteren gefietst in het zonnetje, werd er helemaal blij van. Niet alleen van het zonnetje maar ook van het fietsen. Wat is de fiets toch een geweldige uitvinding. Je snapt niet dat mensen nog elke dag in de file gaan staan, vooral niet als ze een afstand van nog geen twintig kilometer ofzo hoeven af te leggen. Dat zijn er veel, mensen die voor zo'n afstand het 'gemak' van een auto hebben. Zoals die politieagente in het volkskrantmagazine van afgelopen zaterdag die uit pure armoede omdat ze geen benzine voor haar auto kon betalen af en toe wel zeven kilometer moest fietsen. En dat moet ons dan beschermen.

naar boven

27 januari 2008
Winterslaap

Ik val de hele tijd in slaap. Als ik een boek aan het lezen ben denk ik al gauw: 'laat ik maar even de ogen sluiten, heel eventjes maar'. En dan is het zo weer een paar uur verder. Aangezien ik probeer zoveel mogelijk te doen wat mijn lichaam mij opdraagt in plaats van wat mijn verstand zegt dat ik zou moeten doen, gun ik mezelf deze slaapjes. Maar ik heb niet het idee dat ik er uitgeruster van raak en soms dwing ik mijzelf dan om maar weer eens naar buiten te gaan, een stukje te lopen of te fietsen. Als het tenminste een beetje droog is.

Tussen de slaapjes door eet ik hapjes. Eten en slapen dat is het wel zo'n beetje. Typisch een beer ;-) in de winter. Helaas begin ik aardig door mijn voorraden heen te raken. De laatste appeltjes die ik gedroogd heb beginnen wel erg te verschrompelen, net als de wortels en bieten. De appelmoes is zo goed als op en de laatste aardappels beginnen uit te lopen.
Dit is het moment dat er in het verleden veel honger werd geleden, de voorraden op en de nieuwe oogst laat nog even op zich wachten. Gelukkig zijn er tegenwoordig (bio)winkels waar ze nog wel voedsel hebben. Daar moet ik van de week maar weer eens heen dan.

Wat ook altijd leuk is in deze tijd van het jaar is om nieuwe zaden te bestellen, te bedenken wat ik dit jaar wil eten en dus kweken, wat er vorig jaar tegenviel en wat het goed deed. Een nieuw tuinplan maken is alsof het jaar, alsof het leven, weer kan beginnen. De dagen worden weer langer en hopelijk wordt dan ook de vermoeidheid minder.

naar boven

14 december 2007
Regen

Motregen, gemiezer, stofregen, fijne regen, stiefen. Allemaal woorden, begrippen, voor regen waarbij de druppels een kleinere diameter hebben dan 0,5 mm. Hierdoor vallen ze langzaam naar beneden.
Was dit altijd een kenmerk van het nederlandse weer, tegenwoordig lijkt dit een uitstervend fenomeen aan het worden. Het regent nog wel, genoeg zelfs, maar dit lijkt vooral te vallen in de vorm van hoos- of plensbuien, slagregens en andere vormen van veel en zware regen.
Het voordeel is dat deze regen vooral in de vorm van buien valt die dus niet de hele dag of dagenlang duren. Nadeel is dat als je overvallen wordt door zo'n bui, en je er niet op gekleed bent, je binnen no time doorweekt kan zijn. Kletskliedernat tot op je ondergoed.

naar boven

3 december 2007
Nulenergiehuis

Iemand vroeg mij laatst wat dat toch is: een nulenergiehuis. Je komt dit begrip tegenwoordig vaak tegen maar zonder dat er een uitleg aan gegeven wordt. Volgens mij is een nulenergiehuis een huis dat net zoveel of minder energie verbruikt dan het genereert. Dus een huis dat bv met behulp van zonnepanelen energie opwekt. Deze opgewekte energie moet dan net zoveel of meer zijn dan wat er in dat huis gebruikt wordt om te verwarmen, koken, wassen, verlichten en andere situaties en acties waar energie voor nodig is. Energie is hier dus niet alleen electriciteit maar ook bv gas.

Nou gaat dit dus alleen over de energieopwekking en het energieverbruik tijdens het gebruik van het huis. Zou het echter niet beter zijn om ook de energie die nodig was voor de bouw van het huis en de productie van alle onderdelen inclusief die van de zonnepanelen, en eventuele andere bronnen, mee te tellen. Op die manier zou er gekeken moeten worden naar andere manieren en naar andere materialen om mee te bouwen. Het gebruik van hout (en dan uiteraard geen tropisch hardhout), stro en leem levert vele voordelen op boven het gebruik van de meest gangbare materialen. Niet alleen voordelen kwa energiegebruik maar ook voordelen voor leefbaarheid. Huizen gebouwd op deze manier zijn over het algemeen gezonder omdat de materialen ademen, een betere vochtregelering hebben en geen giftige stoffen bevatten. Ze zijn bovendien goedkoper omdat ze eenvoudig en lokaal te produceren (laten groeien) zijn. En als het gebouw afgebroken moet worden kan alles weer terug in de natuurlijke kringloop, op de composthoop. Cradle to cradle, maar hierover een andere keer meer.

naar boven

7 november 2007
Levend voedsel

Met levend voedsel wordt bedoeld dat iets rauw is, niet bewerkt boven een temperatuur van 38 of 40 graden celsius. Op deze manier is voedsel nog vol levende encymen en dat is gezond. Tenminste volgens de aanhangers van de raw food beweging. En ik ga daar een heel eind in mee.
Om te testen of iets levend is kan je het in de grond stoppen en kijken of het gaat kiemen. Dit werkt bij zaden, noten, granen en peulvruchten. Al werkt het niet altijd, sommige zaden en peulvruchten zijn gesplitst en van een omhulsel ontdaan. Dan kiemen ze niet meer. Dit is het geval bij b.v. spliterwten en (gepelde) walnoten.

Geheel toevallig ontdekte ik nog een andere manier om te zien of iets nog leeft. Niet bij een zaadje maar bij groente.
Als je een ui of een prei doormidden snijdt, gaat ie in het midden groeien. Dit zag ik net ook bij een spitskool die al een paar dagen halfdoorgesneden ligt te wachten om opgegeten te worden. Vanuit het midden groeit er een vers groen puntje. Dit groeit er gewoon, zonder dat het water krijgt of andere voeding, en dat bij een temperatuur van ongeveer 13 graden. Ik vind het knap. En lekker natuurlijk, al lijkt het een beetje zonde om het nu al op te eten. Wie weet hoe ver dit kan gaan.

Wat kan een mens toch gelukkig en blij worden van iets dat heel klein en simpel is maar tegelijkertijd zo mooi en wonderbaarlijk.

naar boven

30 oktober 2007
Herfst

'Herfst, herfst, wat heb je te koop? Duizend kilo bladeren op een hoop.' Zongen wij vroeger als we in het bos, maar ook gewoon op straat, met onze voeten door grote hopen bladeren liepen. En ze dan het liefst alle kanten op schopten. Ik vraag me af of kinderen dat tegenwoordig nog doen. Ik heb het idee dat bladeren nu minder kans krijgen te blijven liggen. Vooral in de stad wordt er verwoed op ze gejaagd, het liefst met herriemakende, benzinestankverspreidende apparaten. Ik heb echter de indruk dat het op deze manier niet sneller gaat dan op de ouderwetse manier met bezem. Maar dat kan aan mij liggen.

Maar ik wou het ergens anders over hebben.
De herfst geeft zoveel meer dan bladeren. Dit is de tijd om te oogsten, vooral (moes)tuiniers weten dit, maar ook mensen die een boswandeling maken. Daar zijn noten en vruchten in overvloed te vinden.

Ook in de tuin is het feest. Niet alleen zijn er nog volop zogenaamde zomergroenten (tomaten, komkommers, courgettes, snij- en andere boontjes, mais), ook zijn er al herfst- en wintergroenten te oogsten (winterwortels, pompoenen, kolen, spruitjes, pastinaken, selderie). Te veel om op te noemen. De kunst is om niet zoveel te oogsten dat je het niet allemaal kan bewaren maar precies genoeg zodat je altijd verse groente hebt. Die kunst begint eigenlijk al vroeger, bij het zaaien. Om precies te weten hoeveel je moet zaaien heb je ervaring nodig. Maar je hebt het nooit helemaal in de hand. Het weer speelt een rol, net als de hoeveelheid niet-uitgenodigde mee-eters (vogels, konijnen, muizen, eekhoorns), de kwaliteit van het zaad en zo nog een aantal niet te voorspellen factoren. Het blijft dus altijd een gok waarbij het misschien slimmer is om te veel te zaaien dan te weinig. Tijdens het uitdunnen kan je ook vanalles oogsten dat ook al te eten is. Jong blad en steeltjes om bijvoorbeeld stamppot mee te maken in het voorjaar.

En dit is het seisoen voor noten en fruit. Bessen, appels, peren, walnoten, vijgen, frambozen. Het is te veel om op te noemen, en om op te eten. Daarom probeer ik zo veel mogelijk te bewaren. Door het maken van appelmoes en jam. Door sommige groenten in te kuilen of in de schuur te bewaren. Maar het liefst eet ik het allemaal lekker op. Een vetlaagje kweken voor de winter. En dan een slaapje doen, van een paar maanden. Tot het voorjaar.
Welterusten.

naar boven

2 oktober 2007
Natriumbicarbonaat

Ik heb inmiddels vier of vijf keer mijn haar gewassen met natriumbicarbonaat, oftewel zuiveringszout oftewel baking soda, (zie ook 12 september) het is nog niet over met de roos en de jeuk maar.... het is wel veel minder en ik heb goede hoop dat het echt helemaal over zal gaan.
Ik zal vertellen hoe ik het doe: Als ik onder de douche sta strooi ik ongeveer een theelepeltje van het poeder op mijn hand. Met de andere hand laat ik er wat water op vallen dat ik vervolgens met een vinger tot een papje roer. Dit smeer ik in mijn haar, op dat moment lijkt het veel te weinig maar als ik maar lang genoeg mijn haar masseer verspreid het zich over mijn hele hoofdhuid. Het gaat niet echt schuimen ofzo maar het wordt iets meer en je kan het goed over je hele hoofd verdelen. Daarna laat ik het nog even intrekken, hooguit een minuutje ofzo, en spoel ik het uit.

Ik verwacht het nog een paar keer te moeten doen voordat het helemaal weg is. Daarna stop ik er weer mee om te kijken of het wegblijft. Het is toch wel duur als ik het zo vaak zou blijven gebruiken, en bovendien doe ik het alleen maar tegen de roos. Verder hoeft mijn haar niet al te vaak gewassen te worden. Daar lijdt het maar onder.

naar boven

27 september 2007
Energie

Zoals mirjam al schreef in haar blog van 29 augustus 2007 kost de productie van een chip heel veel energie en levert het vooral veel giftig afval op. Eén van de stoffen die daar voor zorgen is silicium. Dit zit ook in zonnecellen voor de productie van zonne-energie.
Het produceren van deze cellen is dus ook niet helemaal fris en zo bekeken is de energie die op deze manier opgewekt wordt minder schoon dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Net als bij andere zogenaamde schone energiebronnen als kernenergie en waterstof, wordt er alleen maar gekeken naar de uitstoot en dan meestal alleen naar de CO2 uitstoot. Er wordt maar zelden stilgestaan bij de productie van materialen, de winning van grondstoffen en het vervoer van half- en eindproducten. Dit kost allemaal hopen energie en levert hopen afval op. Vaak giftig en/of radioactief materiaal.
Maar ja dat zien wij hier niet. Dat speelt zich over het algemeen af in verre, armere oorden, waar de mensen blij zijn dat ze mogen werken om zo nog iets te verdienen.

Wat mij betreft is de enige echt schone energie mijn eigen spierkracht, als je dingen zelf doet in plaats van een machine het werk laten doen levert dat warmte op. Je stop er voedsel in en krijgt er kracht en warmte voor terug. Niet alles kan kan je op deze manier voor elkaar krijgen maar er is veel meer mogelijk dan op het eerste gezicht lijkt.
Voor de hand liggende dingen zijn afwassen, wassen, vegen in plaats van stofzuigen, fietsen of wandelen in plaats van autorijden, schrijven in plaats van typen (op een computer), traplopen in plaats van de lift of de roltrap nemen, lezen in plaats van tv-kijken, uit het hoofd of op een papiertje dingen uitrekenen in plaats van op een rekenmachine, enzovoort, enzovoort.
Als je veel met de hand en zelf doet kost dat inderdaad tijd. Maar het levert voldoening en het gevoel van onafhankelijkheid op. Bovendien scheelt het geld.

naar boven

14 september 2007
Baking soda

Na aanleiding van mijn blogje van eergisteren kreeg ik een mailtje van Jacomien (bedankt) met de tip om eens op de site www.bakingsodabook.co.uk te kijken. Daar staat van alles over dit spul, wat het is en wat je er allemaal mee kan doen, ook dat je er je tanden mee kan poetsen en je haar ermee kan wassen. Helaas zeggen ze niets over roos, dus ik moet dat nog even uitproberen. Ik heb het gisteren voor het eerst gebruikt en ik zie nog geen resultaat. Dat had ik ook niet echt verwacht.
Wordt vervolgd.

naar boven

12 september 2007
Roos

Over het algemeen was ik mijn haar niet, tenminste ik gebruik geen shamppo of iets dergelijks. Wel water. Maar ik heb last van hardnekkige roos en jeuk en daar zou ik graag van af komen. Vroeger gebruikte ik daar biologische, plantaardige shampoo voor maar ik kan niet echt zeggen dat dat enig effect had. Omdat vrijwel alle commerciele anti-roosshampoo veel troep schijnt te bevatten, het daarom vrijwel altijd slecht voor het milieu en voor mij is en het bovendien vaak op dieren getest is, wil ik dat niet gebruiken. Kortom ik ben op zoek naar iets anders.

Op de site van the no impact man las ik dat hij en zijn gezin baking soda, (ook wel zuiveringzout, natriumbicarbonaat of dubbelkoolzure soda genoemd) gebruiken. Dit is een rijsmiddel dat ook wel als mild poetsmiddel wordt gebruikt. The no impact man gebruikt het niet alleen om zijn haren te wassen maar ook om zijn tanden te poetsen. Het is een milieu- en diervriendelijk en bovendien redelijk goedkoop goedje.
Ik ben van plan dit ook te gaan proberen. Ik ben ook benieuwd of er meer mensen zijn die dit doen en wat hun ervaringen zijn. Als iemand dat wil vertellen mail (info at nielsdebeer.nl) me dan.

naar boven

10 september 2007
Afval?

Met de eigenaar van de biowinkel waar ik de meeste van mijn boodschappen doe heb ik een deal gemaakt. Ik krijg zijn groenafval, dat hij anders toch maar in de biobak moet gooien. Dit afval is voor mijn composthoop. Afval wordt zo weer voedsel.

Maar dat kan ook veel direkter, veel van het spul dat hier bij zit is nog erg goed eetbaar. Meestal is het voldoende om hier en daar een vlekje, plekje of schimmeltje weg te snijden. Soms is het alleen een kwestie van de buitenste bladeren verwijderen. Maar regelmatig hoeft dat allemaal niet te gebeuren en is het gewoon nog goed al ziet het er iets minder lekker uit. Sperzieboontjes die bruine vlekken (roest) krijgen b.v., deze vlekken verdwijnen gewoon bij het koken en hebben geen enkele invloed op smaak of gezondheid. Maar mensen kopen het niet. Ook in biowinkels worden mensen steeds kritischer op het uiterlijk van het voedsel. Moeten de komkommers recht, de appels helemaal gaaf en de wortels liefst al gewassen zijn.

Veel voedsel wordt op deze manier verspild en weggegooid, ik ben blij dat ik daar iets tegen kan doen. Gratis en voor niets.

naar boven

21 augustus 2007
Misschientje

Dit begrip kwam ik voor het eerst tegen in de eerste aflevering van de vrekkenkrant, een inmiddels terziele gegaan blaadje over zuinig leven. Het is opgevolgd door de Genoeg, maar dat heeft me altijd minder aangesproken, te glossy ofzo. De vrekkenkrant is trouwens wel als boek uitgegeven.

Maar ik had het over het misschientje, een uit het russisch afkomstig begrip voor een netje of een klein plastic tasje dat je altijd bij je hebt voor het geval er misschien iets mee te nemen valt onderweg. Zoals ik al een aantal keer meegemaakt heb de afgelopen tijd als ik tijdens een wandeling door het bos en de randen daarvan, op bijvoorbeeld een oude appelboomgaard of een struik vol rijpe bramen stuitte.
Ik heb altijd een superlicht rugzakje dat in mijn broekzak past met daarin nog een aantal plastic en papieren zakjes. Het weegt allemaal niets maar ik heb er al veel mee thuis gekregen. Niet alleen appels en bramen maar ook elastiekjes, handschoenen, pennen, sleutelhangers, knuffelbeesten, geld en schroefjes. Er is veel te vinden op straat, zelfs in het bos. Ook neem ik wel afval mee om dat ergens anders in een afvalbak te dumpen.

Gisteren vond ik een fiets. Niet op slot maar met twee lekke banden, in een droge greppel. Gestolen of achtergelaten door iemand die geen zin had om te moeten lopen? En waarom twee lekke banden?
Ik heb 'm meegenomen om op te knappen en te gebruiken. Hij paste helaas niet in m'n misschientje.

naar boven

13 augustus 2007
Appels

Eerst kreeg ik een stapel appels van een vriendin. Die heb ik in een kastje gelegd om te drogen. Nu ruikt mijn hele huisje heerlijk. Het doet mij denken aan een bepaalde shampoo die we vroeger thuis hadden. Ongetwijfeld was dat een erg chemisch luchtje. Maar deze geur lijkt er sprekend op.
Gisteren heb ik appels geplukt en vooral geraapt, maar deze ruiken heel anders. Veel minder sterk maar ook gewoon anders. Het is ongetwijfeld een ander ras.
Grappig vind ik het altijd dat geen twee appels, of pruimen of andere vruchten, hetzelfde smaken. Zelfs al zijn ze van hetzelfde ras, van dezelfde boom en op dezelfde dag geplukt, dan nog zitten er subtiele verschillen in.

Haas en Mirjam zijn langs geweest en we hebben appelmoes gemaakt. Uren zitten schillen maar dan heb je ook wat. Potten vol zodat we dit allemaal voorlopig niet hoeven te kopen.

naar boven

4 augustus 2007
Tweedehands winkelen

Als je overschakelt van 'normaal' consumeren naar een levensstijl waarbij vrijwel alles tweedehands of nog ouder aangeschaft wordt, kom je erachter dat dat iets heel anders is. En dan bedoel ik niet dat al je nieuwe spullen nu niet nieuw meer zijn maar ik bedoel dat je op een heel andere manier te werk moet gaan.
In de 'normale' wereld gaan mensen naar de winkel als ze iets willen hebben en kopen dat dan. (Ik heb het hier dus niet over de uitwas die shoppen heet, een decadente, uit verveling en teveel geld en tijd geboren, hobby.) Ik heb het over de aanschaf van min of meer - daar kan altijd over gediscussieerd worden - noodzakelijke spullen. Nou heb ik zelf bijna geen spullen meer maar ook ik heb nog af en toe behoefte om iets te hebben.
Dan ga ik dus naar een tweedehands winkel, een rommelmarkt, een weggeefwinkel of een andere plek waar ik goedkoop gebruikte spullen kan vinden.

Gisteren ging ik weer eens omdat ik graag een paar fietstassen wil, een nieuwe broek nodig heb en op zoek ben naar een roestvrijstalen bakpan. Ik kwam thuis met een stoel, een tafeltje en een rugzak. Dat is het leuke en verrassende nieuwe aspect. Je kan niet verwachten dat op het moment dat jij een paar fietstassen wilt die klaar liggen voor jou. Tegelijkertijd ligt er wel iets te wachten wat je misschien nu niet nodig hebt maar ooit wellicht wel.
De kunst is om op het juiste moment te weten dat iets ooit van pas gaat komen en het dus te kopen als je het ziet. Want op het moment dat je het nodig hebt ligt het niet klaar. Het handigste is om regelmatig deze gelegenheden te bezoeken om toe te kunnen slaan als het kan en om ongeveer te weten wat je in de toekomst aan zou kunnen moeten schaffen. Om dat moment voor te zijn.
Verder is het winkelen in deze winkels gewoon veel leuker omdat je nooit van te voren weet wat je gaat kopen en soms dingen tegen komt waarvan je niet wist dat je ze ooit zou willen hebben, of zelfs maar wist dat ze bestonden.

naar boven

30 januari 2007
Voorjaar

Ik houd van de afwisseling van seizoenen, van de verschillende stemmingen die erbij horen. Aan het eind van elk seizoen kijk ik alweer uit naar het volgende. Maar het meest verlang ik altijd weer naar de lente.
Nu ben ik een beetje in de war, aan de ene kant wacht ik nog steeds vol spanning op de winter. Op ijs en sneeuw. Vorige week leek het er even van te komen.
Ondertussen word ik elke ochtend niet alleen door merels maar door een compleet koor van kwetterende vogeltjes gewekt. Mussen, mezen, roodborstjes, vinken en allerlei ander vliegend spul dat ik (nog) niet thuis kan brengen vergezellen de merels. Het geeft mij het gevoel dat het voorjaar er aan komt. Is dit normaal of denken al die beestjes dat het bijna zover is?
Gisteren zag ik aan de overkant van het water een hele kolonie reigers hoog in de bomen nesten bouwen. Ik zie grote groepen ganzen luid snaterend overvliegen, alle kanten op. Gaan ze nu pas naar het zuiden of komen ze al terug?
Omdat ik geniet van het idee dat de lente eraan komt, hoewel ik de winter toch wel gemist heb, ben ik er gisteren toe overgegaan jonge kruidenplantjes te kopen. Ecologisch gekweekte bieslook, dille, koriander, oregano, en pepermunt. Omdat ik het toch nog niet helemaal vertrouw buiten, heb ik ze voorlopig binnen in potten gezet.

naar boven

21 november 2006
Merel

Elke ochtend hoor ik een merel. Dat betekent dat de zonsopgang eraan komt en voor mij dat ik op ga staan. De merel als wekker.
Ik houd van merels. Eén van mijn vroegste herinneringen is het geluid van een zingende merel heel vroeg in de ochtend. Dit was in de zomer. Ik was een jaar of vijf en ik was met mijn ouders op een camping. De merel vertegenwoordigt nog steeds het gevoel van natuur en rust om me heen. Nog elke ochtend als de merel hier me wekt komt dat gevoel naar boven. Erg prettig om zo de dag te beginnen.
Merels zien er eenvoudig uit. Geen schreeuwende kleuren zoals bv tropische vogels. Die vind ik toch altijd een beetje nep, kitsch. Bovendien blijven merels het hele jaar bij ons, hoe koud en nat het ook wordt. Ik weet niet zeker of ze ook het hele jaar zingen. Daar kan ik deze winter mooi achter komen.
In de avond zingt de merel ook, eigenlijk is dat een soort wekker om naar bed te gaan, maar dat is in dit seizoen wel erg vroeg. Soms doe ik het wel, maar dan met een boek. Lekker warm in bed. Soms ga ik ook gewoon in bed liggen zonder boek. Om te oefenen. Oefenen om niets te doen, geen afleiding te zoeken in letters of bezigheden. In het begin raakte ik hiervan bijna in paniek maar ondertussen lukt het me steeds vaker om er van te genieten.

naar boven

4 september 2006
Lopen

Afgelopen zaterdag ben ik naar de stad geweest. Ik had nieuwe voorraden nodig van de biowinkel. Ik had zin om te lopen, al is het vrij ver.
Lopen geeft een heel ander beeld van de route dan wanneer je fietst of met het openbaar vervoer reist. (Hoe het met de auto is weet ik niet maar het lijkt me afschuwelijk.) Als je fietst zie je vrij veel maar je ziet alles niet heel lang, je kan niet echt stilstaan bij dingen. Kan natuurlijk wel maar ik merk dat ik toch niet makkelijk afstap om een paddestoel ofzo eens goed te bestuderen. Als je loopt is dat heel anders. Je gaat veel langzamer en daardoor zie je dingen beter. Een vreemde kleur in het gras dient zich aan voordat je weet wat het is. Is het een paddestoel, een beest of toch weer een stuk rotzooi? Naarmate je dichterbij komt wordt het duidelijker. Als het heel interessant is blijf ik even staan om het goed te bekijken, of wellicht mee te nemen. Als ik denk het te kunnen gebruiken zoals elastieken, stukken touw, plastik zakjes en dergelijke.
Het eerste gedeelte van de route loopt door het bos. Af en toe kom ik andere mensen tegen, wandelaars of fietsers. Ik val nauwelijks op. Een wandelaar in het bos is een geaccepteerd en normaal verschijnsel. Verderop echter kom ik in de buitenwijken van de stad. Eerst enkele verspreid staande huizen, met hekken eromheen en hondenbewaking. Ik voel me hier een beetje vreemd maar ik zie niemand. Dit zijn de rijkere buurten, vlakbij het bos maar wel met veel ruimte om het huis.
Daarna komen de wat armere buurten, flats en oude volkswijken. Hier voel ik me een stuk ongemakkeleijker. Ik word nu ook openlijk aangestaard. Mensen zitten buiten op de stoep voor hun huizen. Gezellig met z'n allen. Ik begin me een vreemde diersoort te voelen. 'Wat doet die hier met zo'n grote rugzak. Die hoort hier niet.' Dit denk ik natuurlijk, niemand die het uitspreekt. Tenminste niet zo dat ik het kan horen. Maar ik voel me niet echt welkom.
Eenmaal in de stad val ik niet meer op. Hier lopen heel veel mensen, met heel veel spullen. Oh ja zaterdag, ik had me nog zo voorgenomen niet meer op zaterdag naar de stad te gaan. Wat een drukte. Wat een gesleep met spullen. Daar is mijn rugzak vol nootjes, fruit en groente niets bij.
Maar zwaar is ie wel, vooral de tocht terug door de stad en de buitenwijken. Zodra ik in het bos ben ga ik onder een boom liggen met een stel verse vijgen. Smullen.
Al lopend merk je veel beter de overgangen tussen stad en natuur. Het gaat langzamer en daardoor ben je je er veel bewuster van. Ondanks de zware rugzak is de terugtocht zo veel prettiger dan de heenweg. Uit de stad, weer naar het bos, naar mijn eigen kleine plekje rust en ruimte.

naar boven

27 augustus 2006
Lui

Lange tijd dacht ik dat ik lui was. Ik kon me maar moeilijk tot dingen zetten, ging liever liggen lezen of tv kijken. Ik wist ook nooit goed wat ik moest doen. Ik wilde wel naar buiten, wandelen of fietsen. En dan had ik fantasieën over bossen, rotsen en watertjes. Daar zou ik dan zijn. Maar als ik dan naar buiten keek zag ik alleen maar flats, auto's, brommers en meer vervelend spul, dan had ik geen zin meer om naar buiten te gaan. Ik had ook vaak geen zin om te koken, af te wassen of mijn huis op te ruimen.
Maar nu is alles anders. Ik ben niet lui, ik had alleen het gevoel dat het allemaal zo zinloos was. Hier heeft alles zin en neem ik de tijd om dingen te doen. In de tuin werken, door het bos wandelen, eten klaar te maken en rustig op te eten. Ik vind het nu leuk om aan mijn fiets te sleutelen, mijn kleding op te knappen zodat het nog een tijdje meegaat en ik niets nieuws hoef te kopen. Omdat ik heel weinig geld heb heeft het zin om dingen op te knappen. Omdat ik geen tv heb, heb ik geen haast om iets te zien, geen angst om iets te missen. Ik heb lol in afwassen. Het is maar zo weinig dat het niet eens vervelend kan worden.

Toen het zo heet en droog was deze zomer (nauwelijks nog voor te stellen nu) heb ik een put laten slaan. 7 meter diep. Geen gemetselde put met een emmer erin maar een buis van ongeveer 10 cm doorsnede. Deze komt ongeveer 20 boven de grond, je ziet 'm nauwelijks. Er zit een pomp op, aangedreven door de zonnecollectoren. Nu kan ik de tuin sproeien zonder dat het water kost. Ik heb zelfs een soort douche geknutseld. Het water is wel steenkoud. Nu is het een stuk minder lekker dan in die hitte. Eigenlijk wil ik het ook als drinkwater gebruiken maar ik weet niet hoe schoon dat is. Moet ik nog uitzoeken. Misschien iets voor de lange winteravonden.

naar boven



onderwerpen:

Chip
Plastic
April
Frisse lucht
Kruik en slaapmuts
The Story of Stuff
Econsuminderen
Doorschieten
Crisis
Zaaien
Sneeuw
Bibliotheek
Wakker worden!
Winterslaap
Regen
Nulenergiehuis
Levend voedsel
Herfst
Natriumbicarbonaat
Energie
Baking soda
Roos
Afval?
Misschientje
Appels
Tweedehands winkelen
Voorjaar
Merel
Lopen
Lui

webdesign: Mirjam Vaes